75 000 lat p.n.e.
Pierwsze ołtarze świadczące o prehistorycznym kulcie niedźwiedzia.

10 000 lat p.n.e.
Udomowienie psa.

6 000 lat p.n.e.
Rysunki naskalne z Catal-Huyuk przedstawiające ludzi-lamparty podczas polowania.

2 000 lat p.n.e.
Powstaje epicki poemat Gilgamesh, w którym występuje pierwsze świadectwo wiary w istnienie wilkołaków.

850 lat p.n.e.
Powstaje Odyseja Homera, w której zawarto sformułowanie wskazujące na wiarę w istnienie wilkołaków.

500 lat p.n.e.
Scytowie wierzyli, że plemię Neurów to wilkołaki. Przekonanie to opisał Herodot w swoich Dziejach (4, 105). Neurowie byli starożytnym ludem, przez wielu badaczy utożsamianym ze Słowianami. Według Herodota zamieszkiwali oni tereny dzisiejszego Wołynia i Podola. Sami byli nazywani czarodziejami o scytyjskich obyczajach.

400 lat p.n.e.
Damarchus, wilkołak z Arkadii, zdobywa medal w boksie na olimpiadzie.

100 lat p.n.e.
Ósma ekloga Wergilusza opisuje po raz pierwszy świadomą zamianę w wilkołaka.

*

2 - 8 r. n.e.
Pod mecenatem Oktawiana Augusta Owidiusz (Publius Ovidius Naso) tworzy Metamorfozy (inaczej: Przemiany) - zbiór 250 mitów mających wyjaśniać powstanie poszczególnych stworzeń, roślin i zjawisk - w którym pojawia się mit o Zeusie i Likaonie.

55 r. n.e.
Satyrykon Petroniusza.

150 r. n.e.
Metamorfozy Apulejusza.

170 r. n.e.
Pauzaniusz odwiedza Arkadię i dowiaduje się o likańskich rytuałach wilkołaczych.

432 r. n.e.
Św. Patryk przybywa do Irlandii i zamienia króla Walii, Weretyka, w wilka.

600 r. n.e.
Niemowlę, późniejszy św. Albert (Irlandczyk) zostaje wykarmione przez wilki.

617 r. n.e.
Wedle podań wilki atakują heretyckich mnichów.

650 r. n.e.
Paweł Aegineta opisuje "likantropię melancholijną".

900 r. n.e.
Hrafnsmal wspomina o "wilczych płaszczach" noszonych przez wojowników norweskich - berserkerów z obstawy królewskiej. Szał bitewny (berserkergang), w który wpadali najwięksi z owych wojowników, porównywany był do wilczej wściekłości.

Kanon episkopatu potępia wiarę w istnienie czarownic, uznając ją za herezję.

1020 r. n.e.
Pierwszy raz pojawia się słowo "wilkołak" (werewulf) w literaturze angielskiej.

1101 r. n.e.
Umiera Wrzesław, uznawany za wilkołaka książę ukraiński.

1182-1183 r. n.e.
Giraldus utrzymuje, że poznał w Irlandii parę wilkołaków.

1275-1300 r. n.e.
Zostaje spisana północna saga o wilkołakach, Volsunga Saga, która opowiada o losach dwóch wilkołaków, którzy założyli wilcze skóry i przemienili się w wilki.

1344 r. n.e.
Odkrycie dziecka-wilka z Hesse.

1347-1351 r. n.e.
Wybuch epidemii dżumy, która zdziesiątkowała ludność Europy.

1407 r. n.e.
Wzmianka o wilkołakach pojawia się podczas procesu czarownic w Basel.

1450 r. n.e.
Elza z Meerburga zostaje oskarżona o ujeżdżanie wilków.

1487 r. n.e.
Publikacja w Strasburgu traktatu Malleus Maleficarum (łac. Młot na czarownice, niem. Hexenhammer) Heinricha Kramera i Jacoba Springera, będącego zwieńczeniem wszystkich dotychczasowo opublikowanych traktatów na temat czarownic, czarów, wilkołaków, etc. Staje się on podstawą dla sędziów Świętej Inkwizycji.

1521 r. n.e.
Wilkołak z Poligny zostaje spalony na stosie.

1541 r. n.e.
Wilkołak z Padwy zostaje zabity przez poćwiartowanie.

1550 r. n.e.
Witeking rzekomo przeprowadza pierwszy wywiad z wilkołakiem w Rydze.

1555 r. n.e.
Olaus Magnus opisuje dziwne zachowanie nadbałtyckich wilkołaków. W swoim dziele Historia de Gentibus Septentrionalibus pisze, że w krajach nadbałtyckich i w Normandii w okolicach świąt Bożego Narodzenia gromadzą się wielke bandy wilkołaków.

1560 r. n.e.
Ukazuje się Magiae Naturalis (Magia naturalna) Giambattisty della Porty.

1563 r. n.e.
Ukazuje się De Praestigiis Daemonum et Incantationibus ac Venificiis ("O iluzjach demonów, czarach i truciznach) Johanna Weyera, które jest jednym z pierwszych dzieł protestujących przeciwko procesom czarownic.

1573 r. n.e.
Na stosie płonie Gilles Grenier, oskarżony o wilkołactwo.

1580 r. n.e.
Rebelia w Romans, w czasie której dochodzi do licznych przypadków kanibalizmu.

1588 r. n.e.
W Owernii krążą wieści o mającej tam grasować wilkołaczyca.

1590 r. n.e.
W Kolonii stracony zostaje pod zarzutem wilkołactwa Peter Stubbe.

1598 r. n.e.
14 grudnia Wilkołak z Chalons zostaje stracony w Paryżu.

Rodzina Gandillon spalona w Jurze pod zarzutem wilkołactwa.

Proces przeciwko Jacquesowi Roulet (Wilkołakowi z Angers) i skazanie go przez sąd świecki na śmierć. Oskarżony odwołuje się jednak do Parlamentu w Paryżu, który zamienia mu karę śmierci na dwa lata pobytu w zakładzie dla obłąkanych w St. Germain des Pres.

1603 r. n.e.
Proces Jeana Greniera. Zostaje on skazany na dożywotnią izolację w klasztorze.

1610 r. n.e.
W Liege dwie kobiety płoną na stosie pod zarzutem wilkołactwa.

Umiera Jean Grenier.

1637 r. n.e.
Klęska głodu we Franche-Comte, liczne przypadki ludożerstwa.

1682 r. n.e.
W Fahrenholz w Niemczech pewna liczba osób zostaje oskarżona o moc przemiany w wilki i postawiona przed sądem.

1692 r. n.e.
Przesłuchanie wilkołaka Theissa.

1697 r. n.e.
Charles Perrault pisze bajkę o Czerwonym Kapturku.

1764-1767 r. n.e.
Bestia z Gevaudan sieje popłoch w Owernii.

1796-1799 r. n.e.
Paniczny strach przed wilkami opanowuje całą Francję.

1797 r. n.e.
Wiktor z Averyon widziany po raz pierwszy.

1812 r. n.e.
Bracia Grimm piszą swoją wersję bajki o Czerwonym Kapturku.

1824 r. n.e.
Antonie Leger zostaje oskarżony i osądzony za zbrodnie wilkołacze. Po procesie zostaje umieszczony w szpitalu dla obłąkanych.

1828 r. n.e.
Śmierć Wiktora z Averyon.

1853 r. n.e.
W jednej z hiszpańskich wiosek Manuel Blanco Romasanta morduje 15 osób, twierdząc, że zabija będąc pod postacią wilka.

1865 r. n.e.
Ukazuje się The Book of Were-Wolves ("Księga wilkołaków").

1880 r. n.e.
Badacze folkloru spisują legendy o wilkołakach w Pikardii.

1913 r. n.e.
Zostaje nakręcony pierwszy film o wilkołakach (The Werewolf (Wilkołak) z prawdziwym wilkiem w scenie przeobrażenia.

1914 r. n.e.
Zygmunt Freud publikuje artykuł o "człowieku-wilku".

1920 r. n.e.
Odkrycie dwojga dzieci-wilków z plemienia Orissa.

1936 r.n.e. (16 stycznia)
16 stycznia: W więzieniu Sing Sing w USA na krześle elektrycznym zostaje stracony Albert H. Fish, nazywany Wilkołakiem z Wisterii.

Sergei Prokofiev komponuje Piotrusia i wilka

1952 r. n.e.
Publikacja książki Ogburne'a i Bose'a Na tropie dzieci-wilków.

1972 r. n.e.
Odkrycie Shamdeo, żyjącego wśród wilków w Indiach.

1975 r. n.e.
Surawicz i Banta publikują opis dwóch współczesnych przypadków likantropii.

1981 r. n.e.
Powstaje film Amerykański wilkołak w Londynie, w którym pokazany zostaje po raz pierwszy wilkołak na czterech łapach.

~ 1988 r. n.e.
Krążyć zaczynają podania o rzekomym potworze z Morbach.

1989 r. n.e.
Morderstwo z Bordeaux

1999 r. n.e.
Opublikowany zostaje trzeci tom J. K. Rowling, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (Harry Potter i więzień Azkabanu). Jeden z nowych bohaterów, profesor Remus J. Lupin, jest wilkołakiem.

2007 r. n.e.
5 czerwca: W internetowym portalu wiadomości Yahoo.co.uk pojawia się artykuł o tytule: "Policja odnajduje >>wilkołacze<< powiązania z przemocą"